miércoles, 4 de febrero de 2015

Y ESO TAMIÉN YE'L AMOR

Camines na escuridá a mercé de la lluna
de la so allegría creciente
de la so plenitú llena
de la so murnia menguante

pongamos que camines na escuridá
a mercé d'esta postrera
y l'escuridá te arrodia
y nun allumen más lloñe los güeyos
de los siguientes trés metros

pero pongamos que nun te sientas seguro
anque casi seguro sepas
que nun va haber trespié
que les alertes son munches
cuando l'apuesta ye'l dolor

pero nun les tienes contigo
y prendes un frontal
y los trés metros son agora diez
y el verde de la sebe
absuerbe tola lluz qu'esprendes
y te devuelve'l rellumu que-y ufiertes

pero tornes de l'astracción de los pensamientos
qu'acompañen los caminos solitarios
y entames a percibir
el rellumu de decenes de güeyos sollertes al to movimientu 
decenes de güeyos ensin cara
ensin cuerpo
güeyos que podríen ser los de cualquiera
y el camín dexa  entós de ser solitariu.

Escaeces nesti momentu la inseguridá
apagues el frontal
y fales con quien sía
sían esos sía lo que sían
lo mesmo da
compartimos l'aire y el camín
la escuridá y la soledá
mirámosnos fijamente a los güeyos.

Y eso tamién ye l'amor.

No hay comentarios:

Publicar un comentario