viernes, 5 de diciembre de 2014

INTERNET Y LOS ALTER EGOS

Qué precisaos paecemos tar
de ser quien nun somos
d'aparentar qué se yo qué
d'escondenos de nós mesmos
d'evitar la conocencia propia
de maquillar la nuesa realidá
y nun entiendo'l beneficiu
como tampoco lo viví
y nun falo d'economía
falo que tamién quixi tar metíu
nel platu y na tayada
sobre proxectame a nun sé ónde
ser una parte de yo
xuntá a otru yo
ensin yo
y eso ye mentira
y m'enoxé
y frené
y torné ensin mas pretensión
qu'el el mio mesmu
o en xunto cuando hai conxuntu
o en solitariu cuando ye lo que procede
que ye lo que ye
que ye lo qu'hai..

Y nun m'avergoña dicir
qu'a día de güei toi alloñáu de lluches sociales
y reivindicaciones polítiques
que la mio cabeza ta a otres celebraciones
y como tal actúo
(intento)
y como tal m'amueso
y como tal escribió estos
y otros versos
y nun voi dicir los mios motivos
nin voi engañar con escuses
ye la vida
y los sos momentos.

Pero internet y los sos alter egos nunca fuelguen
y rueden les cabeces endiosadas
de quien nun son lo qu'aparenten
pola sebe de les caleyes de la enfermedá mental
que fomenta l'aplausu inconsciente de los demás.

Aun así gústame mirar internet
ver y lleer en qué anden quien viven de cerca
eses realidaes que güei nun siento cercanes
quien les construyen y comparten
tea más o menos acordies
con lo construyío y compartío
quien son plural en primer persona
quien pueden dicir llucha
ensin que naide pueda baxa-yos la cabeza
porque muéve-yos la llucha.

Y anque tantes vegaes escaezan tantos
la importancia universal de lo cotidiano
me gusta miralo de xemes en cuando.

Pero tamién me disgusten eses miraes
cuando son los alter egos los que falen
cuando faen de l'apariencia una realidá qu'entá impropia
quieren vender como del so mesmu
solidarios tol día con namá remanar una pestaña
héroes de batalles solo vistes tres les pantalles
dioses d'un mundu inesistente
más allá de ensoñaciones solitaries
tres los barrotes del panóptico d'unos y ceros
en qu'en mayor o menor midida nos han
y nos vimos atrapaos
quien nin construyen nin comparten
o cuando lo faen ye solu aire
según  d'onde sople'l vientu.

Pero tamién quixi tar metíu nel platu y na tayada
sobre proxectame a nun sé ónde
ser una parte de yo
xuntá a otru yo
ensin yo
y eso ye mentira
y la verdá
la mio verdá
toi agora muncho más a gustu
ensin alter ego qu'alimentar
ensin otru yo ensin yo coyendo de la despensa
los escasos recursos cerebrales
que soi capaz de desenvolver.

No hay comentarios:

Publicar un comentario