martes, 2 de diciembre de 2014

CAMUDÓ EN CORREDOR AQUELLA GALERÍA

Convirtió'l tiempu aquella galería en corredor

pero tampoco ye que tenga tola culpa'l tiempu
que casi soi a ver antaño
quiciabes décades tras
l'esplendor d'esa casa
güei  semiderruida
güei solitaria
pero mira'l rellumu de toles cases que l'arrodiaben
escucha'l rumiar del ganáu qu'ocupaba cada prau
güel l'arume de toes eses cuadres qu'un día acompañaron l'esplendor d'esa casa
güei semiderruida
güei solitaria
siente'l llar fumientu del iviernu
entrúgate pola vida que llatía dientro de la piedra cómpliz
de tantes allegríes y murnies
de tantos humanos que la habitaron
que la vivieron
que dexaron los sos pasos en tolos caminos
que llevaben a tolos praos ocupaos por tol ganáu
escucha l'allegría pola venta'l día de mercáu
siente'l lloru de la tierra abandonada
entrúgale si añora toes les sos colleches
toos los raigaños que-y habitaron
los tallos que l'alzaron escontra'l cielu
el xuxuríu del vientu nes fueyes...

pero ye agora aquella galería corredor
arrodiáu de la gran ruina de polígonos industriales
y chimenees venenoses
de la ciudá qu'avanza pel otru llau
de l'aceptación normalizada
del olvidu de lo que nunca va poder volver a ser
nel nuesu enfotu homocentrista
de tenelo too sometíu
de someter la vida
cualquier vida
a los nuesos designios arbitrarios
al nuesu estúpidu xenocidiu esbocáu
a l'absurda celebración de la vida al traviés del esterminiu y la muerte

y dicía de primeres del poema
que tampoco ye que tenga tola
culpa'l tiempu
y rectifico agora
que qué culpa va tener de que lo  nomáramos
que somos nós quienes convertimos aquella galería en corredor
y too lo demás

puntos suspensivos

fin.

No hay comentarios:

Publicar un comentario