martes, 21 de octubre de 2014

CÓMO VOI CREER EN DAQUÉ. (Cuentu non tantu en tres actos)



Primer Actu.

Voi falar d'un chaval. Corría un añu cualquiera. Tantu como cualquier añu cuerre buscando la so muerte. Que non nueso renacer. La cuestión ye que yera l'añu inda añu. Y nun yera'l chaval el mesmu que ye. Aunque daqué asemeyáu. Nun yera naide en realidá los mesmos que son. Y si hai quién, fágaselo mirar. Que si nun dexa'l tiempu buelga dalgún en nós, esi nós dalgún puede que tenga un problema.

Segundu Actu.

Nesi añu cualquiera unos dicíen:
!Anarcosindicalistes!
!Somos anarcosindicalistes!.

Otros dicíen:
!Tontures! !Yá nun somos neños! !Hai qu'hipotecase! !Viva'l votu útil!

Otros nun dicíen nada. Entamaben a buscar eso de la vida ente los sos rellabicos más internos. Ente estos taba'l chaval en cuestión.

Había otros que tampoco dicíen nada, pero ye que nunca lo dixeron.

Y el añu siguía corriendo.

Y el chaval tuvo que ponese a trabayar nun chigre bien allegáu.

Y ende tuvo gran parte d'esi añu cualquiera.

Hasta qu'un día, n'actu de serviciu, el so pie rompióse. Enoxóse enforma'l patrón y echólu del trabayu baxu acusaciones d'engaña-y y aprovechase el chaval de la so bona voluntá. !Ja! Probinos los patrones siempre esplotaos polos sos trabayadores que gociosos mánquense para con allegría nun cobrar (ye que'l chaval taba en negru) y morrer d'ascu postraos nun sofá ensin poder movese coles sos piernes esplotadores n'altu.

El chaval, ente'l desconciertu y la rabia de tan indecentes acusaciones, cuntó entós a los sos amigos lo asocedío. Y esto ye lo que siguió:

Sonó'l teléfonu. Al otru llau unu d'esos que nun dicíen nada porque nun dixeron nunca en realidá nada glayando les mesmes mierdes qu'aquel probe patrón engañáu. Pero claru, yera'l so sobrín y nun-y llegó nunca'l pensamientu mas lloñe de la so polla.

De los que dicíen: !Tontures! !Yá nun somos neños! !Hai qu'hipotecase! !Viva'l votu útil! nun dixeron nada. Guardaron silenciu ante esti fechu y otru  que dos párrafos más alantre voi rellatar.


Solo uno de los que como'l chaval nun dicíen nada, qu’entamaben a buscar eso de la vida ente los sos rellabicos más internos, entrugó-y cómo taba d’ánimu.

Y !ai! los que se dicíen anarcosindicalistes. Nuna acción indirecta, que nun fueron a la cara, totalmente coherente cola so ética revolucionaria, a efectos prácticos inesistente, dixeron: !Qué verguenza! !Cómo se pasó'l chaval! !A ver con qué cara vamos dir pellí agora! Poniéndose, na modesta opinión d'esti simple narrador, claramente del llau del patrón.

Tercer Actu.

L'añu siguía'l so trescurrir. El chaval foise alloñando de los sos amigos, vistu lo vistu. Y la distancia creció hasta que morrieron y nacieron dellos años. Polo que lu conocí, puedo dicir que pasó un primer momentu de rabia, al que siguió'l dolor pola pérdida (non del trabayu), p'acabar n'indiferencia. Total. Siempre col sofitu de la so collacia. Y tamien polo que lu conozo, atreveríame a dicir, que tres esti cuentín, que nun ye más qu'un actu de xusticia poética, olvidu. Total. Nada sabe en realidá d'ellos agora. Y total, ¿para qué?

!Esperái! Que sí d'unu de los que dicíen: !anarcosindicalistes! Que sal agora por tolos llaos. Que busca'l so cacho nuna corriente sindical, creo que d'esquierdes. Onde supongo va poder alliniase con toos los patrones esplotaos por toos los trabayadores siempre tan dispuestos ellos a aprovechase de la so bona voluntá.

Cómo voi creer en daqué.

No hay comentarios:

Publicar un comentario